«طراحی داخلی سنتی» (Traditional Interior Design)، یکی از شناخته شدهترین انواع سبک های معماری داخلی است. در این سبک طراحی، از میز و صندلیهای چوبی با رنگ تیره و دارای نقش و نگار استفاده میشود.
منشا معماری داخلی سنتی، به قرنهای ۱۸ و ۱۹ میلادی (قرنهای ۱۲ و ۱۳ شمسی) در اروپا، مخصوصا فرانسه و انگلیس بازمیگردد. طراحان آن دوران، اغلب از هنر و فرهنگ اروپای باستان الهام میگرفتند. امروزه طراحی داخلی به سبک اروپای باستان با عنوان «نئوکلاسیک» (Neoclassical) شناخته میشود. البته در قرنهای ۱۸ و ۱۹ به آن، «سبک امپراتوری» (Empire Style) میگفتند.
در معماری داخلی به سبک سنتی، معمولا نکات زیر رعایت میشوند:
تاکید بر روی تقارن و چینش منظم
جزئیات معماری نظیر روکوب چوبی و گچبری
المانهای تزئینی مانند لوستر و قفسه کتاب
آرایش رنگهای خنثی به همراه مجموعهای از رنگهای پر
بافتهای لطیف نظیر کتان، مخمل یا پشم
مبلمان دارای سایهنما یا سلونت
پردههای چندلایه و اغلب بدون والان
الگوهای کلاسیک نظیر طرحهای شطرنجی، موجدار و گلدار